مطالعات شبهه پژوهی

مطالعات شبهه پژوهی

نارسایی روشی شبهات بهائیت در برداشت از قرآن علیه خاتمیت اسلام

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
چکیده
بهائیت مرامی استعماری علیه قرآن، عقائد اسلامی و ملت مسلمان است که پیوسته در صدد تضعیف باورهای بنیادین مسلمانان بوده و هست. پیروان این مرام چون دانسته‌اند مسلمانان، به قرآن معتقدند در صدد برآمده‌اند تا از این باور ریشه‌دار سوء استفاده نمایند و با تمسک به قرآن علیه قرآن و آموزه‌های اسلامی دلیل تراشی کنند و بگویند دین اسلام از منظر خود قرآن دارای مدت محدود بوده و عمر آن بیش از هزارسال نبوده است و اکنون دینی منسوخ است نه دین خاتم، و ناسخ این دین مرام بهائیت است. از این‌رو آیاتی را بر اساس روش باطل خود بگونه‌ای ناروا و بی‌ضابطه تأویل و توجیه می‌کنند تا به مخاطبان خود القا نمایند منسوخ شدن دین اسلام از قرآن قابل برداشت است و خود خداوند در قرآن چنین مطلبی را بیان داشته‌ است. که با عنایت به انحراف برخی جریانها و افراد در این عرصه، لازم است روش انحرافی این فرقه بازشناسی شود؛ با تتبع در برخی از برداشتهای بهائیت، روشن می شود از لحاظ روشی برداشتهای این جماعت آسیبهای جدی دارد تا جایی که گاهی حتی بدیهیات روشی را در برداشت از قرآن رعایت نکرده‌اند؛ در این نوشته با روش اجتهادی و کتابخانه‌ای هشت عنوان از مهم‌ترین عنوانهای مرتبط به نقصان روشی ایشان مورد بررسی و نقد قرار می‌گیرد. و یافته‌های این نوشته نشان می‌دهد در آثار قرآنی بهائیت، قواعد تفسیری برداشت از قرآن رعایت نشده است.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله العربیة

فشل منهجی لإستدلال البهائیة بتفسیرالقرآن ضد خاتمیةالإسلام

نویسنده العربیة

محمد علی الاسدی‌نسب
أستاذ مشارک بقسم البحوث القرآنیة بمعهد بحوث الثقافة والفکر الإسلامی
چکیده العربیة

"البهائیة" هی رؤیة استعماریة ضد القرآن الکریم والمعتقدات الإسلامیة والأمة الإسلامیة، وهی تحاول باستمرار إضعاف المعتقدات الأساسیة للمسلمین. إن أتباع هذه الرؤیة بما أنهم یعلمون أن المسلمین یؤمنون بالقرآن، فقد حاولوا إساءة استخدام هذا الإیمان الراسخ، وبتشبثهم بالقرآن الکریم، احتجوا ضد القرآن والتعالیم الإسلامیة واعترضوا علیها، وقالوا إن دین الإسلام له فترة محدودة من وجهة نظر القرآن نفسه وعمره لم یتجاوز ألف عام، والإسلام الآن یعتبر دیناً منسوخاً عفا علیه الزمن، ولا یعدّ الدین الخاتم وناسخ هذا الدین هو العقیدة البهائیة؛ ولذلک، وبناء على أسلوبهم الباطل، فإنهم یفسرون آیات قرآنیة ویبررونها ویؤولونها بطریقة غیرمجازة وغیر منتظمة لیغرسوا فی قلوب جمهورهم أن نسخ دین الإسلام یمکن استنباطه من القرآن الکریم، وقد قال الله نفسه بمثل هذا الأمر فی القرآن. ونظراً لانحراف بعض التیارات والأشخاص فی هذا المجال، لا بد من التعرف على الأسلوب المنحرف لهذه الطائفة. ومن تتبع بعض آراء البهائیین فی تفسیر القرآن تبین أن آراء هذه الطائفة فیها إشکالیات خطیرة من حیث الطریقة والمنهج، لدرجة أنهم فی بعض الأحیان لم یراعوا حتى مسلمات الطریقة فی تفسیر القرآن الکریم. ففی هذا البحث تم عرض ثمانیة من أهم العناوین المتعلقة بعیوب منهجهم ونقدها من خلال المنهج الاجتهادی والوثائقی، وتبین نتائج البحث الحاضر عدم مراعاة القواعد التفسریة للقرآن فی المصنفات القرآنیة البهائیة.

کلیدواژه‌ها العربیة

القرآن
الخاتمیة
المنهج التفسیری
الشبهات
البهائیة
التلقی
التفسیر
  1. منابع

    1. ابن‌ابی‌زینب، محمدبن‌ابراهیم؛ کتاب‌الغیبة للنعمانی؛ تهران: مکتبة الصدوق، 1397.
    2. ابن‌الشهید، حسن‌بن‌زین‌الدین؛ معالم‌الدین و ملاذالمجتهدین؛ قم: مؤسسه نشر اسلامی، 1390.
    3. افندی، عباس؛ مفاوضات؛ به‌اهتمام کلیورد بارنی؛ مصر: [بی‌نا]، 1920م.
    4. بابایی، علی‌اکبر؛ قواعد تفسیر قرآن؛ تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، 1398.
    5. خویی، سیدابوالقاسم؛ مصباح‌الأصول؛ تقریرات درس توسط محمدسرور واعظ حسینی؛ قم: مکتبة الداوری، 1317.
    6. سیوطی، جلال‌الدین؛ الدرّالمنثور فی تفسیرالمأثور؛ قم: کتابخانه آیت‌اللّه نحفی مرعشیŠ، 1404ق.
    7. شریف رضی، محمد‌بن‌حسین؛ ترجمه و شرح نهج‌البلاغه؛ تهران: مؤسسه چاپ و نشر تألیفات فیض‌الإسلام، ١٣٧٩.
    8. صدر، سیدمحمدباقر؛ دروس فی علم‌الأصول؛ بیروت: دارالکتاب اللبنانی، 1406ق.
    9. صدوق، ابوجعفر محمدبن‌علی؛ علل‌الشرائع؛ نجف: المکتبة الحیدریه، 1386.
    10. طباطبایی، سیدمحمدحسین؛ تفسیرالمیزان؛ قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1421ق.
    11. طبرسی، فضل‌بن‌حسن؛ مجمع‌البیان؛ چ3، تهران: انتشارات ناصرخسرو، 1372.
    12. طوسی، ابوجعفر محمد‌بن‌‌حسن؛ التبیان فی تفسیرالقرآن؛ بیروت: دار إحیاء التراث‌العربی، [بی‌تا].
    13. طوسی، ابوجعفر محمدبن‌حسن؛ مصباح‌المتهجد؛ بیروت: مؤسسه فقه‌الشیعه، 1411ق.
    14. طوسى، ابوجعفر محمد‌بن‌حسن؛ الغیبة؛ قم: مکتبة صدوق، 1411ق.
    15. عبدالبهاء، عباس افندی؛ النورالأبهی فی مفاوضات عبدالبهاء (گفت‌وگو بر سر ناهار)؛ به‌اهتمام کلیفورد بارنی امریکانیه؛ مصر: [بی‌نا]، ۱۳۳۹ق.
    16. عظیم‌آبادی، محمد شمس‌الحق؛ عون‌المعبود شرح سنن أبی‌داود؛ بیروت: دارالکتب الإسلامیه، 1415ق.
    17. فیض کاشانی، محمد‌بن‌شاه‌مرتضی؛ تفسیرالصافی؛ چ2، تهران: انتشارات صدر، 1415ق.
    18. قمی، علی‌بن‌ابراهیم؛ تفسیر قمی؛ چ4، قم: دارالکتاب، 1367.
    19. کورانی، شیخ علی؛ عصرالظهور؛ تهران: مرکز نشر مکتب‌الأعلام الإسلامی، 1408ق.
    20. گلپایگانی، ابوالفضل؛ کتاب‌الفرائد؛ نسخه الکترونیکی مندرج در: bahai-verlag.de.
    21. متقی هندی، علاءالدین علی؛ کنزالعمال؛ بیروت: مؤسسة الرساله، 1409ق.
    22. مجلسی، محمدباقر؛ بحارالأنوار؛ بیروت: دار إحیاء التراث‌العربی، 1403ق.
    23. مناوی، محمدعبدالرؤف؛ فیض‌القدیر فی شرح الجامع‌الصغیر؛ بیروت: انتشارات دارالکتب الإسلامیه، 1415ق.
    24. نوری، حسینعلی؛ إیقان؛ نسخه الکترونیکی برگرفته از کتابخانه جامع آثار بهائی حیفا، [بی‌تا].