امروزه شبهه شناسی و پاسخ به شبهات دینی بخشی از راهبردهای نظامات دینی در سراسر جهان به شمار می‌رود، که در درون خود به مسائل مختلفی نیازمند است. در فرآیند افزایش آگاهی و کسب مهارت، دو اصل بینش و دانش، جایگاه ویژه‌ای دارند. این دو مقوله که یکی (دانش) از مسیر مطالعه و آموزش به‌دست می‌آید و دیگری (بینش) حاصل اندوخته‌های تجربی، اندیشه و سپس دانش است، در کنار یکدیگر به مهارت افزایی افراد کمک می‌کنند. هر دو مقوله (دانش و بینش) شامل اطلاعات و مهارت‌های قابل انتقال هستند با این توجه که بینش به درک عمیق‌تری از پدیده‌ها می‌پردازد. پرسش پیش رو این است که بینش و دانش در مقوله پاسخگویی به شبهات دینی چه جایگاهی دارند؟ این تحقیق بر اساس مطالعه تحلیلی یافته‌های تجربی پاسخگویی تنظیم شده است و ضمن استفاده از مطالعات کتابخانه ای از روش مصاحبه کیفی و گفتگو با صاحب نظران نیز بهره گرفته است. دستآمد پژوهش این است که بینش افزایی با رویکردهای خاص آن مانند بینش تمدنی، سیاسی و ... در کنار دانش افزایی با پای بندی به دانش تخصصی، تجربه گرایی و ... خط سیری را به پاسخگویی به شبهات دینی می‌بخشد که نتیجه آن، اقناع مخاطب بر اساس راهبردهای کلان دینی خواهد بود.