مطالعه‌ی روش‌شناختیِ فرایند شبهه‌سازی و نقد آن، از ضرورت‌های دانش کلام انتقادی به‌ویژه در مواجهه با جریان‌های سلفی و وهابی است. نوشتار حاضر با رویکردی روش‌شناختی و با تمرکز بر کتاب اصول مذهب الشیعة الإمامیة الاثنی عشریة نوشته‌ی ناصر القفاری، به کشف، تحلیل و ارزیابی روش‌های شبهه‌سازی و نیز روش‌های نقد آن‌ها پرداخته است. در این راستا، ابتدا مفاهیم پایه‌ای همچون شبهه، روش، روش‌شناسی، مغالطه و صورتبندی استدلال تعریف شده و پس از معرفی مختصر وهابیت و جایگاه قفاری، انواع مغالطات به‌کاررفته در کتاب وی ذیل ۱۳ عنوان اصلی دسته‌بندی و تبیین شده است. برای هر مغالطه، نمونۀ عینی از عبارات قفاری، وجه مغالطه، صورتبندی منطقی و نیز سه روش پاسخ شامل: روش منطقیون، روش دیگر ناقدان و روش پیشنهادی نگارندگان، ارائه گردیده است. یافته‌ها حاکی از آن است که قفاری به‌طور گسترده از مغالطات غیر استدلالی و تأثیرگذار بر احساسات و پیش‌داوری‌های مخاطب استفاده کرده و روش پیشنهادی این پژوهش، مبتنی بر تجربۀ عملی در پاسخ به شبهات، بر کشف سریع مغالطه، طلب برهان، ذکر موارد نقض و بی‌اثرسازی بار عاطفی کلام تأکید دارد. این مقاله ضمن آسیب‌شناسی گفتمانِ متداولِ ضدشیعی در ادبیات وهابی، الگویی کاربردی برای نقد روش‌مندِ شبهات ارائه می‌دهد.